ostry dyżur warszawa dziecięcy ad 7

Tylko 5 z 17 próbek nowotworów z grupy chemioterapeutycznej plus operacja (29 procent) było aneuploidalne, podczas gdy 14 z 20 próbek nowotworów z grupy chirurgicznej (70 procent) było aneuploidami (P = 0,02). W przypadku trzech pacjentów z grupy chemioterapeutycznej i chirurgicznej analizowano tkankę biopsyjną uzyskaną przed chemioterapią oprócz tkanki usuniętej podczas operacji po chemioterapii. We wszystkich trzech przypadkach zawartość DNA w guzie była aneuploidalna w próbce otrzymanej przed chemioterapią, ale diploidalna w próbce otrzymanej później. Dyskusja
W tej fazie 3 badanie dotyczyło wpływu przedoperacyjnej chemioterapii na przeżycie pacjentów z jasno określonym, stadium IIIA niedrobnokomórkowym rakiem płuc. Pacjenci byli stratyfikowani w zależności od lokalizacji i wielkości guza oraz według statusu węzłów chłonnych, ponieważ w innych seriach 30,31 przeżycie było różne w zależności od lokalizacji i wielkości guza pierwotnego oraz liczby zaangażowanych poziomów węzłów chłonnych. Continue reading „ostry dyżur warszawa dziecięcy ad 7”

Przedszpitalna terapia trombolityczna w zawale mięśnia sercowego

Badanie przedszpitalnej terapii trombolitycznej przeprowadzone przez europejską grupę ds. Zawału mięśnia sercowego (EMIP) opublikowane w wydaniu 5 sierpnia Journal wykazało nieistotny spadek umieralności wśród pacjentów leczonych przed przyjęciem (grupa przedszpitalna) w porównaniu z pacjentami, którzy przeszli trombolizę w szpitalu. Liczba rekrutowanych pacjentów była ograniczona, ale nie jest to jedyny powód, dla którego różnica w śmiertelności nie była statystycznie istotna.
Związek między korzyścią wynikającą z leczenia trombolitycznego a czasem wystąpienia zawału mięśnia sercowego nie jest liniowy. Wykazano2, że terapia trombolityczna jest najskuteczniejsza, gdy podaje się ją w ciągu pierwszej godziny po wystąpieniu bólu w klatce piersiowej, zmniejszając śmiertelność o więcej niż 50 procent. Continue reading „Przedszpitalna terapia trombolityczna w zawale mięśnia sercowego”

Letting Go: Death, Dying i Law Advance Directives oraz dążenie do śmierci z godnością

Rosnąca złożoność procesu umierania w dobie wyrafinowanej technologii medycznej była ostatnio bardzo dobra dla biznesu – czyli biznesu wydawniczego. Ogromna ilość książek, nie wspominając o artykułach w czasopismach, została wydana w ciągu ostatnich kilku lat, omawiając z różnych perspektyw prawne i etyczne implikacje podejmowania decyzji medycznych dla osób poważnie chorych. Nawet na tym coraz bardziej zatłoczonym rynku należy zwrócić uwagę na dwie nowe pozycje. Letting Go i Advance Dyrektywy oraz Dążenie do Śmierci z Godnością mają wiele podobieństw. Oba są przeznaczone dla widzów wyrafinowanych osób świeckich, a lekarze i prawnicy są ważnymi czytelnikami. Continue reading „Letting Go: Death, Dying i Law Advance Directives oraz dążenie do śmierci z godnością”

Przegląd metod w „Powiększanie piersi: czynnik ryzyka raka piersi”

Piszemy do kontynuacji artykułu Berkel i wsp. dotyczące implantów piersi i ryzyka zachorowania na raka (18 czerwca 1992 r., wydanie) .1 Badanie było populacyjnym, niestacjonarnym badaniem kohortowym, które zostało przeprowadzone pod auspicjami Alberta Cancer Board. Zasadniczo badanie miało na celu zidentyfikowanie kobiet, które przeszły kosmetyczne powiększenie piersi w latach 1973-1986 oraz powiązanie tej kohorty kobiet z Rejestrem Nowotworów Alberta w celu ustalenia, które kobiety z implantami miały później raka piersi. Rzeczywiste wskaźniki raka piersi zostały porównane z oczekiwanymi wskaźnikami, które zostały obliczone poprzez zastosowanie współczynników zapadalności na raka piersi u poszczególnych kohortowych osobników. Standardowy wskaźnik zapadalności wynosił 47,6%, co zostało zinterpretowane jako oznaczające, że wskaźnik raka piersi w grupie implantologicznej był znacząco niższy niż oczekiwano. Continue reading „Przegląd metod w „Powiększanie piersi: czynnik ryzyka raka piersi””

Elektryczne alternanty i podatność na komorowe zaburzenia rytmu serca czesc 4

Do trzech ekstrastymulów dostarczono z maksymalnie dwóch miejsc prawej komory. Liczba użytych ekstrastimuli i miejsc stymulacji została określona przed każdym badaniem bez znajomości poziomów alternatywnych pacjenta; decyzja była kierowana wyłącznie wskazaniami klinicznymi do badania. U wszystkich pacjentów z co najmniej jednego miejsca komorowego dostarczono co najmniej dwa ekstrastimulki. Testy elektrofizjologiczne uznano za pozytywne, jeśli indukowano tachykardię komorową (trwającą ponad 30 sekund lub wymagającą zakończenia z powodu zapadnięcia hemodynamicznego) lub migotanie komór. Analiza statystyczna
Oprócz elektrycznych alternans, analizowano istotne zmienne kliniczne, takie jak wiek, płeć, frakcja wyrzutowa lewej komory, wyniki badań zapisów Holtera, przyczyny chorób serca, wskazania do badań elektrofizjologicznych oraz stosowanie leków beta-adrenolitycznych i leków antyarytmicznych. Continue reading „Elektryczne alternanty i podatność na komorowe zaburzenia rytmu serca czesc 4”