Terapia resynchronizująca serca w niewydolności serca z wąskimi zespołami QRS cd

Komitet ds. Publikacji, w skład którego wchodzili śledczy z centrów najwyższego poziomu, przeanalizował dane, a wszyscy członkowie przyczynili się do napisania manuskryptu i zapewnili dokładność i kompletność zgłaszanych danych. Badacze mieli pełny dostęp do wszystkich danych i przeprowadzali analizy bez ograniczeń i ograniczeń ze strony sponsora. Analiza echokardiograficzna
Ustaliliśmy poziom wewnątrzsystemowej dyssynchronicznej dyssynchronii mechanicznej u wszystkich pacjentów z zastosowaniem obrazowania metodą Dopplera tkankowego (mierząc mechaniczne opóźnienie w ścianach przegrody między ścianą a boczną i przednio-tylną19) oraz echokardiografię w trybie M (mierzącą mechaniczne opóźnienie w ścianie przegrody do tylnej, uzyskanej w trybie M w projekcji przymostkowej w osi długiej20). Przedział od wystąpienia zespołu QRS do pierwszego wyraźnego i maksymalnego przesunięcia przegrody do tyłu określono jako opóźnienie przegrody, a odstęp od początku QRS do piku największego przedniego przemieszczenia podstawowej ściany tylnej określono jako opóźnienie ściany. Różnica została zdefiniowana jako mechaniczna dyssynchronia w przegrodzie między ścianami, z przerwą co najmniej 130 ms, określającą obecność znaczącej dyssynchronii.
Obrazowanie w kolorze Dopplera wykonano, uzyskując najpierw standardowe widoki wierzchołkowe dwóch komór, trzech komór i czterech komór z dużą liczbą klatek na sekundę. Otwarcie i zamknięcie przedsionkowo-komorowe oznaczano przez pobieranie próbek przez lewy komorowy przewód wypływowy za pomocą pulsacyjnego echokardiografii dopplerowskiej. Obszar zainteresowania (5 x 10 mm) został umieszczony poza linią podstawową w jednej trzeciej mięśnia sercowego, co najmniej cm poniżej pierścienia mitralnego, i wygenerowano krzywe prędkości. Przedział od początku zespołu QRS do szczytowej prędkości skurczowej (występującej w okresie wyrzucania aorty) zdefiniowano jako mechaniczne opóźnienie dla czterech podstawowych segmentów (przednio-boczny, przegrodowy, tylny i boczny). Wyższy szczyt prędkości wybrano, gdy napotkano podwójne piki w okresie wyrzucania aorty. Różnica między opóźnieniem przednio-tylnym a opóźnieniem od przegrody do boku została określona jako opóźnienie mechaniczne ściany przeciwnej. Opóźnienie ściany przeciwległej między ścianą przednio-tylną a ścianą od przegrody do ściany wynoszącą 65 msek lub więcej określono jako znaczące opóźnienie mechaniczne międzykomorowe.19. Objętości lewej komory wyznaczono przy użyciu dwupłatowej metody Simpsona. dyski, a frakcję wyrzutową obliczono za pomocą wzoru wzywającego do odjęcia objętości końcowo-skurczowej od objętości końcowo-rozkurczowej i różnicy podzielonej przez objętość końcowo-rozkurczową. Niedomykalność zastawki dwudzielnej oceniano zgodnie z wytycznymi Amerykańskiego Towarzystwa Echokardiografii.21
Analiza statystyczna
Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności był odsetek pacjentów, którzy mieli wzrost o co najmniej 1,0 ml na kilogram masy ciała na minutę w szczytowym zużyciu tlenu w teście wysiłkowym krążeniowo-oddechowym po 6 miesiącach od wartości wyjściowej. Drugorzędowe punkty końcowej skuteczności obejmowały poprawę wyniku w zakresie jakości życia i klasy NYHA po 6 miesiącach od wartości wyjściowej.
Badanie zostało przeprowadzone w celu wykrycia różnicy 23% w odsetku pacjentów, którzy osiągnęli pierwotny punkt końcowy w grupie CRT, w porównaniu z grupą kontrolną
[przypisy: szarłat spożywczy, aparat ortodontyczny incognito, poradnia preluksacyjna ]