Zakażenie pracownika laboratorium za pomocą wirusa Simian Immunodeficiency Virus ad 5

Nasze dane molekularne pokazują, że wirus infekujący to SIV, a nie HIV-2 oraz że ten wirus, SIVHU, jest blisko spokrewniony ze szczepem SIVB670, z którym badacz pracował głównie. Sześć procent lub więcej zmienności sekwencji można zaobserwować w sekwencjach env od pojedynczych zwierząt zainfekowanych SIV19; w związku z tym 94-procentowa homologiczność sekwencji w sekwencji env SIVHU i SIVB670 w wysokim stopniu wskazuje na bliską zależność genetyczną. SIVB670 nigdy nie był traktowany ani uprawiany w naszym laboratorium przed wyizolowaniem SIVHU. Badacz zakażony SIV pozostaje bezobjawowy bez klinicznych lub laboratoryjnych dowodów na niedobór odporności 3 1/2 lat po serokonwersji w kwietniu 1990 r. Liczby CD4 + uzyskano dwa razy w roku od kwietnia 1992 r. I wszystkie przekroczyły 800 komórek na milimetr sześcienny, czyli 45 procent. Wynik kliniczny zakażenia SIV u człowieka nie jest znany. Można się spodziewać, że będzie podobny do swojego najbliższego ludzkiego odpowiednika, HIV-2, który uważa się za mniej patogenny niż HIV-120. Małe obciążenie wirusowe i niezdolność do odzyskania wirusa konsekwentnie przez hodowlę lub PCR mogą wskazywać na dobre rokowanie. Trwa dalsza charakterystyka izolatu SIVHU. Wstępne dane pokazują przedwczesne skrócenie genu nef SIVHU (ale nie w tym SIVB670). Ta delecja może wyjaśniać małe obciążenie wirusem u naszego osobnika, co jest zgodne z obserwacjami u małp zaszczepionych SIV usuniętym w genie nef21. Omawiane jest również skracanie białka transbłonowego22 i różnice tropizmu komórkowego. Próbujemy ustalić, czy określone mechanizmy odpornościowe lub komórkowe tego pacjenta są ochronne przed SIV lub innymi lentiwirusami, takimi jak HIV-1.
Nasza trudność w wyizolowaniu wirusa z tego tematu (tylko z 10 prób zakończyło się powodzeniem) jest analogią do doświadczeń Gao i wsp., 13, którzy nie uzyskali sukcesu w hodowaniu wirusa od dwóch zachodnich Afrykanów seropozytywnych w kierunku HIV-2. HIV-2 jest również trudny do wykrycia metodą PCR i izolowania od zakażonych, bezobjawowych pacjentów z liczbą CD4 + powyżej 500 na milimetr sześcienny23. Taka trudność izolacji wirusa może być spowodowana niskim poziomem krążącego wirusa lub może być konsekwencją dystrybucji wirusa w tkance – na przykład może być zamaskowana w węzłach chłonnych lub pierwotnie infekować makrofagi. Alternatywnie, czynniki ludzkiego gospodarza mogą tłumić replikację SIV. Udało się wyizolować wirusa tylko w pierwotnej hodowli po zubożeniu komórek CD8 +, podczas gdy hodowla tych samych komórek pozbawionych CD8 + z prawidłowymi PBMC nie dała wirusa. To niepowodzenie może być spowodowane obecnością hamujących komórek CD8 + w hodowli24,25. Ponadto, nasza niezdolność do wykrywania SIV konsekwentnie przez PCR, pomimo stosowania swoistych dla SIVHU starterów i sond (z minimalną czułością 15 kopii i wielokrotnym testowaniem rosnących stężeń matrycy) sugeruje niski poziom krążącego wirusa.
Chociaż nasilające się miano przeciwciał w surowicy sugeruje ciągłą replikację wirusa, podobieństwo sekwencji env w próbkach uzyskanych w kwietniu, czerwcu i październiku 1992 r. Jest zgodne z obecnością niskiej szybkości replikacji. Ponadto, podobieństwo sekwencji env w klonach uzyskanych in vivo i pięciu klonach pochodzących in vitro sugeruje, że ten izolat nie jest drobnym gatunkiem.
[więcej w: embolizacja tętniaka mózgu, sildenafil bez recepty, dermatolog od czego jest ]