Zakażenie pracownika laboratorium za pomocą wirusa Simian Immunodeficiency Virus czesc 4

Identyfikacja sekwencji SIVHM SIVSMM i SIVMAC Podpis w SIVHU. Stanowia specyficzne usunięcie od 40 do 44 pb w regionie długich końcówek. Region obejmujący sekwencję amplifikowano za pomocą starterów konsensusowych SIV i HIV-2, a produkt przeniesiono na dwie bloty. Górną blot hybrydyzowano z sondami SIV i HIV-2 zlokalizowanymi na końcu 5 sekwencji delecyjnej charakterystycznej dla izolatów SIV. Niższą blot hybrydyzowano z sondą specyficzną dla HIV-2, pochodzącą z sekwencji 40 do 44 pz, która nie występuje w izolatach wirusa SIVSMM i SIVMAC. Hut-78 jest niezainfekowaną linią komórek T. Amplifikacja SIVHU przy użyciu starterów o długich końcach replikacji, a następnie hybrydyzacja z sondami swoistymi dla SIV i HIV-2 wykazała, że SIVHU ma delecję od 40 do 44 pz w długim końcowym powtórzeniu, co jest charakterystyczne dla izolatów SIV i które odróżnia je od Izolaty HIV-2 (Figura 3) 13, 16, 17.
Figura 4. Figura 4. Analiza porównawcza sekwencji SIVHU env z reprezentatywnymi sekwencjami SIV i HIV-2. Kreski wskazują homologię sekwencji, a kropki wskazują luki wprowadzone w celu optymalnego wyrównania. Liczba w lewym górnym rogu odpowiada pozycjom nukleotydów 6881, 6910, 7005, 6427 i 6451 odpowiednio w SIVSMMH4, SIVMAC251, HIV-2BEN, HIV-2D194 i HIV-2ROD. Dane sekwencji SIVB670 nie są publikowane. Sekwencję SIVE233 (kontrola pozytywna stosowana w PCR) określono w naszym laboratorium na niehodowanych PBMC od małpy zakażonej SIV. Sekwencje próbek otrzymanych od pacjenta w kwietniu i październiku 1992 r. I amplifikowane za pomocą PCR były w 100% identyczne z sekwencją zidentyfikowaną w hodowanych komórkach z próbki z czerwca 1992 r. (SIVHU), a zatem nie zostały przedstawione.
Analiza sekwencji amplifikowanego fragmentu env z SIVHU dalej wykazała, że jest najbardziej podobna (94 procent homologii) do sekwencji klonalnej SIVB670 i mniej podobna (76,1 do 80,6 procent homologii) do innych szczepów SIV, w tym z innych mangabeys z sadzą (fig. 4). Laboratorium badacza pracowało głównie z SIVB670, który pierwotnie wyizolowano z mangabey z sadzą.
Amplifikacja PCR DNA z nie hodowanych PBMC wykazała sekwencje SIV env w komórkach uzyskanych w kwietniu i październiku 1992 oraz w marcu i maju 1993. Analiza amplifikowanych produktów od kwietnia do października 1992 wykazała, że były one identyczne z fragmentem env amplifikowanym z SIVHU (fig. 4).
Dwie małpy zaszczepione krwią badacza pozostały seronegatywne dla SIV, a wyniki PCR były ujemne.
Dyskusja
Ryzyko zakażenia ludzkim wirusem SIV nie jest już tylko hipotetyczne. Udokumentowaliśmy taką infekcję i wyizolowaliśmy SIV od osoby, która została zarażona po ekspozycji na naczelne inne niż ludzie zakażone SIV. Nasze odkrycia potwierdzają zarówno pogląd, że ten lentiwirus może wywoływać infekcje zoonotyczne, jak i hipotezę, że HIV-2 pochodzi z SIV. Jednak na podstawie tego jednego incydentu trudno jest spekulować na temat ewolucji i pochodzenia HIV-1 i AIDS. Ruch lentiwirusów między naczelnymi nieczłowieczymi a ludźmi dopiero zaczyna być rozumiany, a zakażenie ludzi SIVCPZ, bliższym odpowiednikiem HIV-1,18, nie zostało zgłoszone.
Dowody zakażenia u naszego pacjenta obejmują serokonwersję, utrzymującą się seropozytywność po prawdopodobnej ekspozycji, zwiększenie miana przeciwciał z identyfikacją seroreaktywności z nowymi wirusowymi produktami genowymi w czasie, izolację SIV i molekularne dowody identycznej sekwencji SIV w DNA amplifikowanej w innych czasach
[hasła pokrewne: mezoterapia igłowa przeciwwskazania, fizykoterapia szczecin, szarłat spożywczy ]