Znowu zespół Liddlea – zaburzenie wchłaniania sodu w kanaliku dystalnym czesc 4

Tłumienie układu renina-angiotensyna nie jest jednak integralną cechą tego zaburzenia7; raczej po prostu odzwierciedla chroniczny stan ekspansji objętości płynu pozakomórkowego1,5. Pacjenci z zespołem Liddle a mają zwiększony dopływ sodu do krwinek czerwonych, 6,8, ale nie ma uogólnionego wzrostu przepuszczalności błony komórkowej do sodu, ponieważ stosunek sodu do potasu w ślinie i potie jest normalny, 1, 5 i kałowe marnowanie potasu nie stanowią problemu1. Polepszenie zespołu przez przeszczepienie nerki sugeruje, że zaburzenie to nie jest spowodowane przez niezidentyfikowany mineralokortykoid i zapewnia dowód specyficznej wady transportu w odcinkach dystalnego nefronu, które regulują wydalanie sodu i potasu i reagują na aldosteron, amiloryd i triamteren9.
Nabłonkowy kanał sodowy jest multimerem, który obejmuje zidentyfikowane białko obejmujące błonę, 10 podjednostek regulatorowych i białko G wrażliwe na toksynę krztuśca11,12. Podstawowa aktywacja dowolnego składnika tego kompleksu może spowodować zespół Liddle a. Konstytucyjna aktywacja receptora mineralokortykoidowego, szczególnie w kanale zbiorczym, może również wyjaśnić ten syndrom.
Ten rodowód (rysunek 1) wyraźnie pokazuje autosomalne dominujące dziedziczenie. Przeniesienie z rodzaju męskiego na męski pomiędzy Osobnikami II-3 i III-13, II-5 i III-17, III-17 i IV-18 oraz II-6 i III-20 jest dowodem przeciwko dziedziczeniu powiązanemu z X. Liddle i in. donoszą, że matka probanda (przedmiot II-1) i babka ze strony matki (podmiot I-1) cierpiały na nadciśnienie i zmarły przedwcześnie1. Dowiedzieliśmy się, że dziadek ze strony matki (Temat I-2) ożenił się ponownie i miał sześć dodatkowych, nie dotkniętych chorobą dzieci; jest to zgodne z założeniem, że Temat I-1 był źródłem nieprawidłowości genetycznych w tej rodzinie.
Fenotyp składa się z nadciśnienia, małej ilości wydalanego aldosteronu z moczem i niskiego stosunku aldosteronu do potasu w moczu. Różnica w nasileniu i początku nadciśnienia implikuje zmienną penetrację danego genu lub genów. Chociaż początek nadciśnienia występuje zwykle w okresie nastoletnich lat, niektórzy dotknięci członkowie rodziny (przedmioty IV-14 i IV-18) byli młodsi. Wartość tych pomiarów zostanie ustalona po zidentyfikowaniu mutacji przyczynowo-skutkowej. Istnieją normotensyjni, normokamiczni członkowie rodziny, którzy mają niskie wskaźniki wydalania aldosteronu i stosunek aldosteronu (w nanogramach) do potasu (w milimolach) poniżej 60 (0,166 nmol aldosteronu na milimol potasu) (przedmioty III-16, IV-4, IV-11 i IV-15), co sugeruje, że pierwotny efekt genu może poprzedzać jawne nadciśnienie. To odkrycie sprawia, że jest mało prawdopodobne, aby zmniejszone wydzielanie aldosteronu wynikało z hipokaliemii lub nadciśnienia13,14.
Hipokaliemia nie jest powszechnym stwierdzeniem wśród dotkniętych chorobą członków tej rodziny. Trzej żyjący członkowie rodziny (podmioty II-6, III-11 i III-13) i jeden opisany przez Liddle i wsp.1. (Podmiot III-1) miał nadciśnienie z stężeniami potasu w surowicy większymi niż 4,0 mmol na litr. Tylko jeden z nich, przedmiot III-11, brał triamterene w czasie badania. Osobnicy III-2 i II-3 mieli nadciśnienie, ale mieli stężenia potasu w surowicy odpowiednio 3,6 i 3,8 mmol na litr, 1
[podobne: dermatolog od czego jest, aparat ortodontyczny incognito, poradnia preluksacyjna ]